عماد افروغ جامعهشناس و نماینده اسبق مجلس در تازه ترین گفتگوی خود با هفته نامه «وصف صبا» نکات جالبی را درباره جایگاه موسیقی اجتماعی در ایران بیان کرده است.
متن کامل گزارش-گفتگوی عماد افروغ را در ادامه می خوانید:
بعد از یک بحث سیاسی مفصل، لپتاپ را آرام باز کردم و روی میز گذاشتم. کلیپ گروه ترافیک را پخش کردم. اما دکتر مشغول تعارفکردن شیرینیهایی بود که از مشهد سوغاتی آورده، بود. میشد حدس زد که چندان جذب نشده است. حدود یک دقیقه از کلیپ گذشت، همینطور که در مورد محتوای مصاحبه صحبت میکرد، نیمنگاهی هم به صفحهی مانیتور داشت. کم کم سکوت حاکم شد و دکتر دیگر تمام حواسش به مانیتور بود. عینکش را از روی چشمش برداشت و کم کم بغضش شکست و شروع به اشکریختن کرد و بعد از تمامشدن کلیپ گفت:«عالی است، عالی است واقعا.»
من طرفدار فرهادم
برای روشن شدن بحث از سینما مثال میزنم. اینکه سلیقه جامعه ما بیشتر به سمت سینمای هالیوود است و ما تابه حال نتوانستهایم خودمان را به آن استانداردها نزدیک کنیم. همین اتفاق در موسیقی هم میافتد. موسیقی راک، جاز، پاپ و... وارد فرهنگ ما میشوند و بدون آنکه حتی متوجه شده باشیم، بخش زیادی از گوشهای جامعه ما را تصاحب میکنند. این فرمها حتما محتوای مناسب خودشان را هم میآورند و از طرفی مقابله با آنها همیشه نتیجه معکوس داده است. یعنی به جای آنکه آن را تحت کنترل در بیاورد رشد بی حساب و کتاب آن شده است.
از نظر دکتر یک راه حل امتحان شده برای این ماجرا وجود دارد. او فرهاد را مثال میزند. «میدانید من از طرفداران فرهاد بودم. حتی بعد از مرگ ایشان هم با دوستان پیگیر کارهای نشر و توسعه بودم. فرهاد یک تکه به یادماندنی دارد برای من که میگوید مردم دنیا عموما گرایش به ابتذال دارند و باید در برابر این ابتذال ایستاد. من میخواهم از فرهاد مثال بزنم که از پیش قراولان موسیقی پاپ در ایران است. این مرد توانسته فرم غربی را در خدمت محتوای شرقی قرار دهد و اتفاقا میبینید که چقدر مسائل اجتماعی در کارهای ایشان پررنگ است. من ذائقه ام سینمای هالیوودی نیست.
اصلا هنر برای هنر را نمیپسندم و نمیفهمم. چون هنر یک نوع شهود است و شهود باید که خط داشته باشد، حالا چه مثبت چه منفی و چه چیزهای دیگر. آنهایی که سینما را یک گفتمان میدانند و برآمده از تجدد میدانند، من از آن دسته هم نیستم. من میگویم سینما یک ابزار است و این ابزار باید در خدمت یک مفهوم باشد. اگر بعضیها هم گرایش به آن سینمای هالیوودی دارند، باید آن را هم خط و جهت داد. همینطور هم در موسیقی. این یک تاکتیک است که یک زمان با آن همراه شوید تا آن را به خدمت خودتان در بیاورید ولی این نمیتواند با ثبات باشد. پس آن زمان شرق چه میشود. الان شما میگویید شرق و غرب، اما آنزمان دیگر چنین چیزی وجود ندارد. شما آنطرف را هم نگاه کنید. در غرب هم هنر شرقی خیلی طرفدار دارد. موسیقی ایران، موسیقی هند، حتی موسیقی خاور دور. اینها در غرب خیلی طرفدار دارند. ما باید برای نگه داشتن این هویت فرهنگی تلاش کنیم.»
» اخبار مرتبط:
» اشتراک گزاری خبر